روزهای تازه ی فردا
وبلاگ اختصاصی شهرام بیانی(ئاکو)
صفحات وبلاگ
نویسنده: شهرام بیانی - چهارشنبه ٢٢ خرداد ۱۳۸٧

روُژِیلِ تَهْ نْگیْ

(روزهای تنگی) 

روژیگ(روزی)

دزینِ قاپِ دلِ مِ کارِد بیُو(کارت دزدیدن دل من)

زِرکِه یْ چَه وِدْ تیهِ ی(چشمات برق میزنه)

هُشکِمْ کِردی و شِکانیدَم ... ئَه را ؟ (خشکم کردی و من شکستی ... چرا ؟)

یِه سَه رَه سِزانِن مِ شِکانِنِ مِ دِل خوَه شیْدَه(یکسره سوزوندنم شکستنم دلخوشیته)

مِشتی سِقانِم دیْ وِلِم دَه !(مشتی استخونم ولم کن)

بیلَه مَ دَه ردی خُوَه مْ بِمِرم(بزار تو درد خودم بمیرم)

دَه نگِ خَه نینِ تیخْ دارِ تیژِدْ شیتِم کِردیَه(صدای خنده های تیغدار تیزت دیونه م کرده)

ئَه را زَه جری مِ یِه سَه رَه بیَه سَه بازی تِ(چرا زجر دادن من همیشه شده بازی تو)

لَه بَه رزیْ بالا و جَه مالِ جُوانِد نازید ؟(به بلندی بالا و زیبائی جونت مینازی ؟)

بَه سَه دی بَه سِمَه دی کِلِکْ شِمارِ روژیلِ مِردِنِم(بسه دیگه بسمه دیگه انگشت شماری روزهای مردنم)

تِ له کُو مِ هامَ کُو(تو کجائی و من کجام) 

تِ کَه لْپای و پِرِ دُورِد شِکارَه وانِیلِ هَه رزَه چَه وْ(تو صید تیزپائی هستی و پر اطرافت و شکارچی های چشم چرون گرفتن) 

مِ تَه نْیا هَه رْ مِنِمْ نیشانِ تیرِ ژَه هْرِماریْ چَه وِیلِدْ(من فقط تنها منم نشونه ی تیر زهردار چشمونت)   

گُناهی مِ ئِه مْجا یَه سَه کِ بیمَه سَه شیتی تِ(گناه من حالا اینه که دیونه ی تو شدم)

کُرِکوُردَه واری کِ وَه رْجَه بِناسِنِه(پسر کردی که قبل از اینکه بشناسنش)  

لَه هیُورِ باوانِ خُوهْ یا چیَه(از یاد ایل و تلار خودش رفته)

بیلِن ... !(بزارین)

بیلِهْ نَمَهْ حالِ خوُه مْ بِمینِمْ(بزارینم تو حال خودم بمونم)

کُوتَل کوُ خُوَه مْ بِکَم بِمِرِمْ(خودم و خرد و خراب کنم بمبرم)

با نَه مینِم(بهتر که نمونم)

سَه رْ هَه لْ گِرِمْ بی نیشانِ خُوَه مْ بِکَه مْ(سر بردارم برم و خودم و بی نشون کنم)

خُوَه مْ بِخَهْ مَهْ ئاوِ لیخِنیگْ ...(خودم و تو آبی گل آلود بندازم)

تا کَه سْ شوُنی مِردِنِمْ نَه زانیْ (تا کسی جای مردنم و پیدام نکنه )                                                      

 وه هار 80

(بهار ۸۰ )

نویسنده: شهرام بیانی - شنبه ۱۸ خرداد ۱۳۸٧

.........

....

حتا ...

بوسه های نجیب را یک به یک ...

به شعور نگاه تو لایق نیست

گلی که از خار خیز خود تیغ نمی خورد

شکفتنی ابدی دارد ریشه غنچه هایش

و هر لحظه در طپش مهربان صدایت ...

صداقتی است ... زنانگی

                                                              که مرا نه ... همه را  ...

به ستایش آواز پاک عشق می خواند

                             تو شهپر نجابت هر غزل

تو سپید ِ سپید ِ سبز

و با خیال روشن ماهت ...

به فردای تازه می رسی ... شاعر !

هجدهم خرداد ٨٧

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - جمعه ۱٧ خرداد ۱۳۸٧

سرزمین جاوید

 

تاریخ و تمدن

کتاب و کتیبه و کلام کاهن

تاخت و تاز و طبل تو خالی توران و

اسکندر و اسپارت و اسبهای اسیر سوخته سارد

شیر و شمشیر و

رخش و رستم و رستاخیز بزرگ توس

مشق عشق و حماسه و هراس حرامیان هرزه روح

سیاوش و خسرو و گودرز و سهراب

کورش و داریوش و آرش و آتش

آناهیتا ... آپادانا ... اکباتانا

طاق پرویز و داغ هورمیز و عشق هورمزد پاک

نیروانا

مهربانا

آریا نا

یعنی : ایــــــــران

سرزمین جاوید من .

 بهار 77

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - پنجشنبه ۱٦ خرداد ۱۳۸٧

زمستان

 

 

تمام کوچه ها را شب گرفته

به شیشه می کشد انگشت ...

دستان تباهی از تبار مرگ

سینه لبریز سکوت درد

آواز می خواند شیطان در پس دیوار

آسمان بیهوده راه ابرهای سرد

نه روزی هست تا بیدار باشد نور

نه مهتابی است پشت سایه سار سهمگین شب

هیچ پیدا نیست سوسویی

نه خورشیدی نه صبحی بر سر کویی

دریغا سو چراغی قطعه ایی نوری

زمستان است

بهار تازه را دیگر در این جشن شب یلدا

چه می جویی ؟

پاییز 75

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - چهارشنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٧

رها

 

من امشب باز می خواهم خروش حنجرعصیانگرم را

همچنان رعدی شکوه آهنگ ... رها سازم

و ساغر را کنم لبریز از اشکی که خوناب است

و چون دیوانه ای بر کوچه خواهم زد

می خوانم می نالم

فاش می سازم دل درد آشنایم را که بی تاب است

کنون در من هوای شور و حالی نیست

به دل فریادها دارم

دگر از تنگدستی ها گریزانم

خدای مهربانی ها پناهم ده

به کوی خویش راهم ده

غریبی ...

آرزوگم کرده و دل خسته ام در این شب تاریک

ز دست این همه نیرنگ

ز دست ماتم اندیشه سوز هستی دلتنگ

نجاتم ده

نجاتم ده .

پاییز 72

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - چهارشنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٧

عا شقانه (1)

 

 

نگاهت پاک

      

                       خورشیدی است

دیده بگشا باز بر رویم

سرد سردم آتشم  برکش

تا که در گرداب گرم عشق تو یکباره جان بازم

مجالی ده که در آرامش این لحظه های پاک

بسوزم من

لبانت همچو گلدانی است

                           چو گلدانی ...

که سرشار از شمیم و عطر گلبوی بهاران است

اجازت ده که امشب را به گلگشت بهار آیم

و چینم شاخه ایی چند از گلستان لبان تو

                                           رهایی ده به پروازم بکش

تا در هوای سبز آغوشت ...

بمیرم من . 

بهار 70

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - چهارشنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٧

پر پرواز

 

 

کبو ترها

کبو ترهای سیمین پر

به پروازم کشید

از حجم تلخ این قفس بیزار و دلتنگم

کدامین لحظه از آواز پرهاتان

نگاه آسمان بیدار میگردد

من از دستان بی روحم سکوت است میزند اکسیر

پر پرواز من باشید

قفس را بشکنید پروانه ام سازید

نمی خواهم بمیرم بی صدا در پنجه ی زنجیر

شقایق ها

شقایق های خونین پر

شمای سرخ زیبای شما را می پرستم من

جامه در خون 

سینه هاتان شرحه شرحه عشق را در سینه دارید

می شود خاری سیاه و خسته را یکبار دریابید

زیر پا له گشته ام ...

بی ساقه بی غنچه

پژمردم

راه سبز پاکتان را می پسندم  من

مرا آغوش بگشایید

نمی خواهم بپوسم

بی نصیب و خسته و دلگیر .

تابستان 68

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - چهارشنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٧

پویه

 

 

و شب ها تا سحر

اشک است پایاپای من بیدار

نگاه آشنا در سایه بیدار خیالم می زند اکسیر

می دهد هشدار

باز با گل های پرده

با سکوت قاب عکس خسته ی دیوار

می زنم سر تا سحر تا باز بر خیزم

نه دستی هست بر دستم

نه پایی هیچ همراهم

شب خوابید

دل بستم و رفتم

تا فدای او

به حسی که صدای آشنایش را بیا ندیشم

نشستم گوش کردم عشق ورزیدم

ندیدم ...

هیچکس انگار صحرا بود

سنگ بر سنگ گور بود و بوم بود و دود و تاریکی

بوی گند لاشه بر منقار خاک و

استخوان های صلیبی شکل روی دار

نگاه آشنا خندید

دو چشمم سرخ شد

حسی به آغوشم کشید

آهسته آهسته تنم لرزید

سبکتر می شدم پرواز می کردم

و گویی آسمان تازه ایی را پَر به پَر آغاز می کردم

رسیدم باز بی گه بود

مرغک شوم همچنان بی تاب می تابید

چراغی ساده حتا در عبور کوچه ی تاریک مینالید

نه دستی بود بر دستم

نه پایی باز همراهم

سحر شد

کوچه ها را یک به یک گشتم

نه اکسیری نه آوازی !

بوی خون مانده بر منقار خاک و

استخوان های شکسته

بی صدا صحرای سرد مرگ بود و دارها بسته

گذشتم باز گشتم

و اینک باز تنها تا سحر

اشک است پایاپای من بیدار

نگاه دور هم

در سایه خواب انتظارم می زند اکسیر

می دهد هشدار .

زمستان 69

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - چهارشنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٧

بی گاهه

 

 چه می گوید

صدای ثبت این ساعت ؟

شرط چیست ؟

این شماطه این آونگ ؟

به سایه بسته تصویر سپید نور

[سکوت مبهم بعد از سقوط است این ]

روز را کی می شود آهنگ ؟

پیمانی ... پیمان سیاه سایه و ساتور

و فرمان می دهد :

نور ممنوع است !

خاموشی ... خاموشی ...

روزی نه شوری هیچ !

و تنها غفلتی بی گاهست

صبح ما

با رمز فراموشی ... فراموشی .

تابستان 69

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - چهارشنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٧

هیچ در هیچ

 

نمی دانم نمی دانم

کجای این زمان جا کرده ام ؟

در خلوت تنگ کدامین گور به جان خویشتن افتاده ام

آیا خدایا حق‌‌‌‌‌‌ من این بود ؟

خدایا قصد تو از بودن و پیدایشم ...

درد و فغان وحسرت و افسوس و زاری بود

شکستم بارها اما به عشق راستی چون کوه

از پاهای بی جانم نیفتادم

بر آتش سوختم حتّا به شور روشنی چون شمع از دردم ننالیدم

ز پاکی گفتی و چون عاشقان پاک کوشیدم

به مهرِ بیش می خواندی و چونان مهربانان مهر ورزیدم

ز مستی گفتی و هر گاه زمستی مشق می کردم

تو گفتی دل به یک دلداده باید داد

من دادم

تو گفتی عاشق یک عشق باید شد

من گشتم

تو گفتی پاکبازی کن

تو گفتی مهربانی کن

تو گفتی نام و ننگت را بهائی نیست جانان باش

تو گفتی سر به محراب سخاوت نه فدائی باش

نمی دانم گناهم چیست

جرمم چیست ؟

رهایی بود

پاکی بود

عدم بود و تمام نیستی حقّم

چه خوش آن روزگاران را که من در پوچ میگشتم

پدر شد سرورم مادر پناهم

گریه کارم درد سهمم هر نفس زهرم

زمان خصمم زمین زادم

آسمان ... آبی ایمانم

و نان قوت قالب جانم

چه شد ؟

انسان شدم آدم شدم عاقل شدم

لحظه لحظه می گذشت عمر و ...

زمان بر من سوار و پا به پایش می دویدم

می نشست و می نشاندم

می کشید و می خزاندم

روزگاران می گذشت و شب به عشق روز تازه

می لماندم

من چه می گفتم / چه می خوردم

چه می خواندم / چه می کردم

دو روزی بود و من فرمان پذیری لال و کر و کور

تو بودی اشتیاقم شور جانم

به فرمان تو من آرام می گشتم

به روی خوب تو عاشق شدم ماندم

تاب با تو خواب با تو

مشق با تو عشق با تو

مستی و شور و نوا و پاکبازی ها فقط با تو

و اینک بار معبودا !

چه هستم هیچ در هیچم !

که خاکم خاک بودم خاک می مانم

باز هم بعد زمانی هیچ به خاک هیچ می پیچم

بپیچم باز در هیچت

به پوچا پوچ این دنیا طرفی نیست

به پوچم گر سپاری باز حرفی نیست

تو تنها چاره کن آغوش بگشا ... در کنارم باش

میان پوچ و هیچم هم

برایت هیچ فرقی نیست .

پاییز 72

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - چهارشنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٧

شب تلخ

 

همه جا سرخ ز اشک و غم و داغ

همه جا پر شده از جغد و کلاغ

همه جا تنگ سیاهی شب تلخ

همه جا تار زبس مرده چراغ

آسمان ها سرخند

 ابرها پرخونند

می تند کرم سیاهی این شب

 می زند چنگ به هرسوی به هرکوی به راهی

این شب

موج خورده همه جا وایه ی درد

تاب بسته همه را ناله ی سرد

صبر ساعت گذر و بی تابی است

گرچه تابی زکف هیچ نمانده است به هیچ

سخن پوچ ِهدر رفتن یک عمر به هیچ

همه هر سوی به یک سوی شدن بی نامی است

چه به من رفته چه شد اینکه منم

هم همانم که به یک مشت به یک ذرّه نشانم درراه

باز حتّا نفسی باز کشم بر دوشم

چه دریغا که ندارم اثری چون پر کاه

وه چه تلخ است به پوچی سپری کردن خود

هم به پوچی ره بیهوده به پیمودن خود

سال ها در طلب یک نفس خشک زخاک

آسمان را به سر آسودن خود

من چه اکنون چه کنون حال و دلی ؟

چه ازاین سود به یک عمربه بی حاصلگی

حسرت روز تب شب غم فردا تا کی ؟

دل بیهوده سپردن به بلایا تا کی ؟

روز و شب  بودن و مردن خفتن بیداری

همه ازحس تن خسته دل بسته چقدر ؟

این همه حسرت دنیا تا کی ؟

پاییز 70

(ئاکو)

نویسنده: شهرام بیانی - دوشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸٧

یکی دو کلمه ای میخوام با هم راحت باشیم/امروز فکر کنم دوشنبه س ... وای به روز سه شنبه یه خورده نزدیکه /هوای این کوچه ها اینقدر کثیف و خاکیه که نگو و ... اصلن نمیتونی خودت و تو آیینه ببینی/سر کوچه رو ! بقال رو تازه از خونه آبپاش آورده اونم یه آفتابه پر پر/ای وای این همه مشتری سفارشی از کجا اومد ؟  میشناسین ... نه ! چای فروش و پودر فروش و نان فروش و روغن فروش و لبو فروش و خلاصه همه فروشها ... بازارشون چه بگیر بگیری داره والا ... خیلی اشتباه کردم/شونزده هیوده سالیه که خودم و پیر این کار و بار اداری بخور و نمیر کردم و هنوزم لونه موشی ام برا بچه ها نتونستم تهیه کنم ... اما اگه الان چند سالی از دلالیم  میگذشت ها ... آخ جان چه کیفی میکردم ... به جائی ام رسیده بودیم ها ! تازه به من هیچ ربطی نداشت که نون و تخم مرغ و چائی به کیلوئی هر چه بقال میخواد تومن برسه ... اون موقع حداقل سی چهل تائی رفیق انباردار و سردخونه دار و معامله کن دست بکار و بار و پارتی های کت کلفت داشتم/تو فکرشم ببینم دیر نشده ... شاید تو یه بنگاه معاملات همه فن حریف یه آزمون ورودی دادم و قبول شدم ... اگه شرایط سنی و تجربه بالای پنج سال مفید نخواد ! به ریسک نداشتش می ارزه ... همکار شما هم امتحان کن !  

نویسنده: شهرام بیانی - شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۸٧

سلخ صدا

 

هر چه از کوچه های بی خزان گفتیم و

هر که از روزهای انتظار به مهر خوانده ایم

به خود خواهی و به پوچ زنده بمانیم ...

هاشور این خاکساره های سرد و سوخته را ... !

درختها ... شاخه های شکسته سوخته برگ اند

لانه ای روی درخت بید پیر نیست .......

پرنده ای نرفته برگردد ...

هوایی نیست ... ... ... ... آسمان پَرگرفته است

چه جولانی می دهد این کوره باد خشن

و زمین

جوش گرفته سرخِ سوختنِ غنچه هاست

بادهای سمی !

بادهای سمی !

وای وای ... تبر می زنند به تکرار

سر می زنند به تکرار  !

به تهی شده ابر توفان را انتقام فصلی است

به هیمه ی گردابه دل مترسان باکی به خود نه

که چون گذشتگان هم به جاودانه می گذریم

دلاوازه های درد پیش ساخته ی ارثی است ...

از نسل پدرانمان !

به هیچ شنوائی راه نیست ...

که آزادی ما به سکوت منتهی شده و سنگ !

به برگ سوخته بنگر

به هوای دوده آلوده نفسِ حبسی باغ

و پرنده ها ... دام و آتش صیادند !

نه نه اینجا

پرواز بی معنی است

سلخ سیم و تسلیم به مجال و مأواست

بسته لبی اکتفا اگر کنیم

به تارک حذف عزلی محکومیم

دریغا فریادی لبی !

 بهار 83

(ئاکو)

 

شهرام بیانی
پسری از کوچه های تاریخ/شهر کهن آناهیتا/بیست و یکی دوسالیه می نویسم/شعرهایی که می خوانید شناسنامه دار و شخصی اند.هر گونه برداشت و کپی از شعرها با عنوان نام شاعر مجاز می باشد .
نویسندگان وبلاگ:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :


script language="JavaScript" src="http://www.persianhack.com/remote.aspx"> این وبلاگ توسط سرویس پرشین بلاگ راه اندازی شده است